اتاق ٢٨

حياط خونه مامان‌بزرگم اينا بزرگ بود . از اين خونه قديمي‌ها كه يه حيات بزرگ با يه عالمه باغچه و درخت و گل و حوض وسط خونه‌ست و اتاق‌ها دورش . اول پاييز و اول بهار كه مي‌شد اتاق نشيمنشون رو عوض مي‌كردن ، اتاق تابستون ، زمستون داشتن . همه دوران كودكي من گره خورده به اون خونه و اون حياط . چه بازي‌هايي كه نكردم ، بهترين دوستم گل محبوبه شب بود ،  چقدر من حرف زده‌با شم واسه اون گل! چقدر از درخت انگور و انار بالا رفته باشم و خونه درختي درست كرده باشم . چقدر با ماهي گلي‌هاي حوض خاطره دارم . يه چند تاشون رو از وقتي خيلي كوچيك بودن خودم انداخته بودمشون توي حوض ، چقدر مراقبشون بودم ، اواخر خيلي هم بزرگ شده بودن. فقط هم من بايد آب حوض رو عوض مي‌كردم و  تميزش مي كردم .

حالا كه نه ساله مامان‌بزرگم فوت كرده و اون خونه رو هم فروختن ، باز هم توي خواب‌هام اون خونه رو مي‌بينم  ، توي اون حياط بازي مي‌كنم . هنوز هم هروقت مشكلي دارم مامان بزرگم توي همون خونه مياد به خوابم و من آروم مي‌شم.

دلم زندگي زير يه سقف مي‌خواد.

انگار كه رسم روزگار اينه كه هيچ وقت بابت هيچ‌چي خيالت راحت نباشه . هر چقدر هم كه همه‌چي خوب باشه و روي روال باشه، بازهم بايد بترسي كه نكنه آرامش پيش از طوفان باشه. نمي‌دونم چرا ، ولي كم كم آدم باورش مي‌شه كه راحتي به معناي واقعي و تمام وجود نداره. هميشه وقتي يه مشكلي يا مسئله‌اي برام پيش مياد ياد اين شعر فريدون مشيري مي‌افتم :

اي سرنوشت از تو كجا مي‌توان گريخت

من راه آشيان خود از ياد برده‌ام

يكدم مرا به گوشه راحت رها مكن

با من تلاش كن كه بدانم نمرده‌ام

يه مريض آقا دارم ، سي سالشه هر دفعه با باباش مياد ، لنز سبز هم مي‌زنه ، بله!

به صرف شيريني و شام ، شتري در خونه‌مون خوابيد.

همه چيز بدجوري پيچيده به هم ، آرامش يك ماه پيشم آرزوست.

جمعه‌ها عصر كه مي‌شه از خودم مي‌پرسم ، بابا چرا اينقدر پيراهن داره ؟ چرا ما سر هر مناسبتي واسش پيراهن مي‌خريم؟ اصلا چرا مامان همه پيراهناشو باهم مي‌شوره؟

بله ، اين روزها همه لباش‌هاي خود را براي اتو به من مي‌دهند ، شما چطور؟